معماری پدیا > سبک های معماری > آرت دکو (حدود 1925-40)
سایز نوشته:
رنگ نوشته:

مقدمه

آرت(هنر) دکو با طرح‌های هندسی ساختمان‌های معروف نیویورک مانند ساختمان کرایسلر و مرکز راکفلر، شیک‌ترین جنبش طراحی بین‌المللی در هنر مدرن از سال 1925 تا دهه 1940 بود. مانند جنبش هنرها و صنایع دستی قبلی، و همچنین سبک منحنی طراحی معروف به آرت نوو، و همچنین مفهوم مدرسه طراحی باهاوس آلمان، آرت دکو همه انواع هنر، از جمله صنایع دستی و همچنین هنرهای زیبا را پذیرفت. در هنرهای تزئینی مانند طراحی داخلی، مبلمان، جواهرات، منسوجات، مد و طراحی صنعتی و همچنین در هنرهای کاربردی معماری و هنرهای تجسمی نقاشی و گرافیک کاربرد داشت.

سبک آرت دکو، که بیش از هر چیز منعکس کننده فناوری مدرن بود، با خطوط صاف، اشکال هندسی، فرم‌های ساده و رنگ‌های روشن و گاهی شیک مشخص می‌شد. در ابتدا سبکی لوکس (واکنشی در برابر ریاضت تحمیل شده توسط جنگ جهانی اول) با استفاده از مواد گران قیمت مانند نقره، کریستال، عاج، یشم و لاک، پس از رکود نیز از مواد ارزان‌تر و تولید انبوه مانند کروم، پلاستیک و سایر صنایع استفاده کرد. اقلامی که ذائقه رو به رشد طبقه متوسط ​​را برای سبک طراحی شیک، پر زرق و برق و کاربردی تامین می کنند.

خاستگاه آرت دکو

کلمه هنر دکو از نمایشگاه بین المللی هنرهای تزئینی صنایع و مدرن در سال 1925 گرفته شده است که در پاریس برگزار شد. این نمایش توسط انجمنی از هنرمندان فرانسوی موسوم به انجمن هنرمندان (انجمن هنرمندان دکوراتور)، به رهبری بنیانگذاران آن هکتور گیمار (1942-1867)، یوجین گراسه، رائول لاشنال، پل فولو، موریس دوفرن، و امیل دکور، که برخی از آنها قبلاً در هنر نو حضور داشتند البته توجه داشته باشید که اصطلاح آرت دکو تا زمانی که توسط مورخ هنر و منتقد بیویس هیلیر در کتاب آرت دکو در دهه‌های 20 و 30 (1968) رایج شد، به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت.

تاریخ

هنر دکو چیزی مدیون چندین سبک هنری اصلی در اوایل قرن بیستم بود. این تأثیرات شکل‌دهنده عبارتند از اشکال هندسی کوبیسم (توجه داشته باشید: آرت دکو را «کوبیسم رام‌شده» نامیده‌اند)، اشکال ماشین‌آلود سازه‌گرایی و آینده‌گرایی، و رویکرد وحدت‌بخش آرت نوو. رنگ های بسیار تند آن ممکن است از فوویسم پاریس نشات گرفته باشد. هنر دکو نیز از هنر آزتک و مصر و همچنین از دوران باستان کلاسیک وام گرفته شده است. با این حال، بر خلاف همتای قبلی خود آرت نوو ، آرت دکو هیچ مبنای فلسفی نداشت – صرفاً تزئینی بود.

سبک آرت دکو، که توسط معماران و طراحان در سراسر جهان پذیرفته شده است، در «دهه خروشان بیستم»، رکود بزرگ در اوایل دهه 1930، و سال‌های منتهی به جنگ جهانی دوم قرار گرفت. محبوبیت آن در اواخر دهه 30 و اوایل دهه 40 کاهش یافت، زمانی که برای ریاضت زمان جنگ به عنوان بسیار زرنگ و متظاهر شناخته شد و پس از آن به سرعت از مد افتاد. اولین تجدید علاقه به هنر دکو در دهه 1960 رخ داد – مصادف با تأثیر جنبش بر هنر پاپ – و سپس دوباره در دهه 1980، در راستای علاقه رو به رشد به طراحی گرافیک. این سبک در تعدادی از جواهرات و تبلیغات مد ظاهر شد.

ویژگی های آرت دکو، مواد

معماری آرت دکو با استفاده از مصالح ساختمانی جدید که به صورت پلکانی و سبک‌های تابشی در تضاد شدید با نقوش سیال آرت نوو دستکاری شده بودند، نشان‌دهنده پیشرفت علمی و در نتیجه افزایش تجارت، فناوری و سرعت بود. این امر، همراه با تصویر آن به عنوان یک سبک مدرن و مجلل، طراحی های آرت دکو را به ویژه برای فضای داخلی سینماها، کشتی های اقیانوس پیما مانند کوئین مری و معماری ایستگاه های قطار در سراسر ایالات متحده مناسب کرد. در تمام دوران رکود به دلیل کاربردی بودن و سادگی طراحی آن و پیشنهاد زمان های بهتری که در پیش داشت، دوام آورد.

ساختار آرت دکو بر پایه اشکال هندسی ریاضی استوار است که به طور مساوی از کلاسیکیسم یونانی-رومی، اشکال معماری وجهی بابل، آشور، مصر باستان و مکزیک آزتک – به ویژه زیگورات‌ها، اهرام و دیگر سازه‌های یادمان‌ آنها – و ساختار عصر ماشین استفاده می‌کنند. طرح هایی از هوانوردی، رادیو و آسمان خراش.

به طور خاص، طرح‌های آرت دکو با اشکال ذوزنقه‌ای، زیگزاگی و مثلثی، الگوهای شورون(یک الگوی V شکل است که در سفالگری و کنده کاری سنگ ها در یونان باستان دیده شده است)، فرم‌های پلکانی، منحنی‌های فراگیر و نقوش آفتاب‌سوختگی مشخص می‌شوند که مورد دوم در تعدادی کاربرد جداگانه از جمله کفش‌ها، مشبک‌های رادیاتور ماشین، رادیو قابل مشاهده است. تالار موسیقی شهر، و مناره ساختمان ویلیام ون آلن کرایسلر (30-1928) در نیویورک.

مواد جدید نیز مانند آلومینیوم، فولاد ضد زنگ، پلاستیک، لاک الکل و چوب منبت کاری شده نیز بسیار مشهود بودند. آرت دکو ضمن ادامه استفاده از مواد با کیفیت آرت نوو مانند شیشه های قالب گیری شده، شاخ و عاج، اقلام عجیب و غریب مانند پوست کوسه و پوست گورخر را نیز معرفی کرد.

برنامه ها

سبک آرت دکو بیشتر در معماری، طراحی داخلی، هنر پوستر، مبلمان، جواهرات، منسوجات، مد و طراحی صنعتی رایج بود، اگرچه در هنرهای تجسمی مانند نقاشی و گرافیک نیز کاربرد داشت. در معماری، ظاهر آرت دکو نشانه ای از بازگشت به تقارن و سادگی نئوکلاسیک بود، اما بدون نظم کلاسیک آن. این واقعیت که طرح‌های معماری آرت دکو بسیار مشتاقانه توسط معماران کشورهای مختلف مانند بریتانیا، اسپانیا، کوبا، اندونزی، فیلیپین، آرژانتین، رومانی، استرالیا، نیوزیلند، هند و برزیل پذیرفته شده‌اند، گفته می شود نوشته های یادبودی این سبک بسیار زیاد است.

نمونه هایی از معماری آرت دکو

بسیاری از شهرهایی که پروژه‌های ساختمانی آن‌ها در دوره (1935-1927) تکمیل شده‌اند، از طرح‌های طراحی آرت دکو استفاده می‌کنند که در ادامه منتخبی کوتاه از آنها اشاره شده است.

هنر دکو در آمریکا

در نیویورک، آرت دکو در معماری آسمان‌خراش خود، از جمله طرح‌هایی برای ساختمان‌هایی مانند:

  • ساختمان چانین (9-1927) توسط اسلون و رابرتسون.
  • ساختمان کرایسلر (30-1928) اثر ویلیام ون آلن.
  • ساختمان امپایر استیت (31-1929) توسط شریو، بره و هارمون.
  • ساختمان مک گراو-هیل (30-1929) توسط ریموند هود.
  • ساختمان اخبار (30-1929) توسط ریموند هود با جان مید هاولز.
  • مرکز راکفلر (9-1932) توسط راینهارد، هافمایستر، هریسون و مک موری.

از دیگر ساختمان‌های معروف هنر دکو در نیویورک می‌توان به تالار موسیقی رادیو سیتی و هتل میدلند گراند اشاره کرد.

در تگزاس، آرت دکو در هوستون با ساختمان هایی مانند تالار شهر هیوستون، ساختمان جی پی مورگان چیس و موزه ترمینال هوایی 1940 نمونه است، در حالی که در بومونت، دادگاه شهرستان جفرسون (تکمیل شده در سال 1931)، یکی از معدود ساختمان های آرت دکو است که هنوز پابرجا هست.

در میسوری، بهترین نمونه از رکود بزرگ و تأثیر آن بر ساخت و ساز هنر دکو، ساختمان برق و نور کانزاس سیتی است (تکمیل شده در سال 1931). نمونه های دیگر در کانزاس سیتی شامل سالن اجتماعات شهرداری، دادگاه شهرستان جکسون و تالار شهر است.

در اوهایو، ترمینال اتحادیه سینسیناتی، یک ایستگاه راه آهن مسافربری به سبک آرت دکو (تکمیل شده در سال 1933) اکنون مرکز موزه سینسیناتی است که سالانه بیش از یک میلیون بازدید کننده را به خود جذب می کند. در فلوریدا، شهر میامی خانه نمونه های بی شماری از ساختمان های سبک آرت دکو است.

آرت دکو در کوبا

بسیاری از بهترین نمونه های بازمانده از معماری آرت دکو را می توان در هاوانا، کوبا مشاهده کرد. شاید بهترین ساختمان باکاردی باشد.

آرت دکو در آمریکای جنوبی

در برزیل، طرح های آرت دکو در گویانیا و شهرهایی مانند سیپو (باهیا)، ایرای (ریو گرانده دو سول) و ریودوژانیرو رایج است، در حالی که مونته ویدئو، اروگوئه، خانه نمادین پالاسیو سالوو (تکمیل شده در سال 1929) است که قبلا در آمریکای جنوبی بلندترین ساختمان بود.

آرت دکو در بریتانیا

نمونه های بریتانیا شامل نمای معروف استند شرقی در هایبری، استادیوم سابق آرسنال است. متروی لندن نیز نمونه های متعددی از معماری آرت دکو دارد،هتل های لندن مانند هتل قصر استرند.

آرت دکو در هند

شهر بمبئی در هند پس از میامی دارای دومین ساختمان آرت دکو در جهان است. یکی از بهترین ها ساختمان بیمه جدید هند است (تکمیل در سال 1936).

آرت دکو در چین

بندر تاریخی چینی شانگهای میزبان بیش از پنجاه ساختمان آرت دکو است که اکثریت آنها توسط معمار مجارستانی لازلو هودک طراحی شده اند.

آرت دکو در اندونزی

این کشور دارای یکی از بزرگترین مجموعه های باقی مانده از ساختمان های آرت دکو در دهه 1920 در جهان است. آنها عبارتند از هتل ساوی هومان (تکمیل شده در سال 1939)، توسط معماران توماس کارستن، هنری مکلین-پونت، جی گربر و چارلز پروسپر ولف ساختمان یک شرکت بازرگانی هلندی (در حال حاضر بانک موزه ماندری، تکمیل شده در سال 1929)، توسط معماران جی دی بروین ، AP Smiths، سی وان دی لینده و ایستگاه شهر جاکارتا (تکمیل شده در 1929) توسط معمارفرانس یوهان لوورنس گیجلس.

آرت دکو در استرالیا

تعداد نسبتاً زیادی ساختمان در سراسر استرالیا به سبک آرت دکو ساخته شده است. به عنوان مثال، در ملبورن، ساختمان‌های آرت دکو شامل ساختمان قرن، خانه یول، خانه میچل، ساختمان منچستر یونیتی و تالار دیواری مایر امپوریوم است. در سیدنی، یادبود جنگ آنزاک ، ساختمان زندگی مشترک و شهروند، بیمارستان دندانپزشکی سیدنی، فواره آرچیبالد و تئاتر مینروا وجود دارد.

هنرهای تجسمی آرت دکو – هنرمندان مشهور

اگرچه اصطلاح آرت دکو به ندرت برای نقاشی یا مجسمه سازی به کار می رود، اما این سبک در اشکال ساده نقاشان قرن بیستم از دوره بین جنگ قابل مشاهده است. چنین هنرمندانی عبارتند از، نقاش تامارا د لمپیکا (متولد تامارا گورسکا) (1980-1898) – نقاشی رنگ روغن او را به نام موسیقیدان (1929) و سلف پرتره او در بوگاتی سبز (1925) و مجسمه ساز پل منشیپ (1966-1885) – مجسمه برنزی طلاکاری شده او را پرومتئوس (1933، مرکز راکفلر پلازا) آدولف ژان ماری مورون (1968-1901)، هنرمند فرانسوی پوستر متولد اوکراین، معروف به کاساندره، برترین گرافیست آرت دکو بود که برنده جایزه بزرگ طراحی پوستر در نمایشگاه پاریس 1925 شد.

دیگر نقاشان معروف آرت دکو عبارتند از: رنه بوتا (1886)، رافائل دلورم (1962-1885)، ژان گابریل دومرگ (1962-1889)، و ژان دوپاس (1964-1882). کوبیست های مشهور سابق مانند آندره لوته (1962-1885)، رابرت دلونای (1941-1885) و فرناند لگر (1955-1881) آثار آرت دکو را برای نمایشگاه 1925 نقاشی کردند، در حالی که سونیا دلونه (1980-1885) اثاثیه آرت دکو را خلق کرد. رائول دوفی (1953-1877) نقاش فوویست، بعداً طراح پارچه، بیش از دوجین آویز دیواری برای این نمایش خلق کرد.

طراحی آرت دکو ممکن است تلفیقی آشفته از هندسه های مستطیل کوبیست، لباس های عجیب سرگئی دیاگیلف، فرهنگ جاز آمریکایی و رنگ های رنگ متالیک باشد. طراحان مشهور مد آرت دکو عبارتند از: پل پواره (1944-1879)، بنیانگذار مدرسه هنرهای تزئینی مارتین و کارگاه مارتین ، در حالی که تصویرگران مشهور مد هنر دکو شامل جورج باربیه (19322-1882)، اومبرتو برونلسکی (1949-1879) بودند. ارته (1990-1892) و چارلز مارتین (1934-1884).

طراحان مهم مبلمان آرت دکو در آن دوره عبارتند از: آندره ماره (1932-1887)، ژاک-امیل رولمان (1933-1879)، و آیلین گری (1976-1879)، در حالی که هنرمندان آرت دکو در سایر اشکال هنری مانند طراحی داخلی، منسوجات مشغول بودند. طراحی، جواهرات، فلزات، نورپردازی، هنر شیشه و سرامیک شامل آندره گرولت (1967-1884)، ژان داناند (1942-1877)، پل فوله (1941-1877) و پیر شارو (1950-1883) بود.

میراث

مانند آرت نوو، و به عنوان سبکی که به دنبال الهام بخشیدن به انواع هنرها و صنایع دستی بود، آرت دکو از زمان افول اولیه خود در اوایل دهه 1940 بر بسیاری از سبک ها و جنبش های طراحی دیگر تأثیر گذاشته است. تأثیر قابل توجهی بر هنر و طراحی معاصر داشته است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *